Evînname III

12 Haziran 2014 Perşembe

Sedema hebuna min !

Ezê bi ramanên te hevokan sazbikim neha. Ku ev hevok jî ji devê te ye.Min xwest ku bi rengê nameyê bê û navê wê jî Evîn(n)a-me be.

Torîna min!

Dermana min!

Qolinca minî şevan!

 Ji te re hesreta xwe, bêrîkirina xwe û bêsedemîtiya xwe şirove bikim. Mina xweziya hembezkirina te yî  bêsedem. Ez bêriya te dikim mîna xwestina ramusanên te yî bêsedem. Ger tû bi pirsê “ qet tu na westê?” ezê bêjim “belê” bi her du hebunên xwe jan dikêşim. Lê ev jana ku ez jê hezdikim e. Ne janek hesane.

 Pir xweş,

 pir sosret,

pir xamoş e ( herî gelek tu bi kartînê vê peyvê. Yekem te nav lê kiribu “ binevşa xemgîn”)

Car caran kenê te tê ber çavê min. Kenê te! Ew kenê ku hîn min nedîtiye. Ez dengê kenê te xweş nasdikim. Ez xweş xeyal dikim kenê te. Tu jî ji van kesê kenveşêrî… ger tu bêjê “na!  Ez na veşêrim” di vê nameyê de bê derfête mûdaxeleya te. Min goti bu te ji raman û hêstên te lê ji hêla min tê nivisandin ev name. Dil şewitî ji eşqa te. Dengê strana “ dil şewitî ji eşqa te” tê guhê min  lê cendekê min di helin. Ji dil ez ji vê ne nexweşim. Li xweşiya min tê. Lixweêşe? Ez nizanim lê ez jê hezdikim. Ez yek bi yek hez hêstên te yên bi min re dikim. Hez BAGOK’ê ji dikim hez berbangê jî. Şagirtên dibistana seratayî hîn bi min şêrîntir tên îdî.

Torîna min !

ez nebaşim lê pir jî başim. Hêstên jiyana min yên herî bi wate, herî bi dilberî, herî bi dilhej dijîm carekedin. Hebuna te bi min re mezin dibe. Xeyalên min hene! Xeyalên bi meyî. Emanet ha! Emanet ha em dest nedin van xeyalan, nexwe emê têk herin cana min. Xeyalek min heye canê, ku her şev dibê mêvanê xewnên min. Ji beyanê zû heşyar dibim. Bi xurînî ez ji malê der têm. Li ber derî ez te di bînim.Eve xeyala min. dewama wê tune an hîn min dewama wê xeyal nekiriye.ya herî xerab eve ku canê; tunebuna te yî li ber deriye.

Kulîlka ber deryaya min! Ez dawiyê li nameya xwe (te) tînim û hevokên bê “ bi xatirê te” ji te di xwazim. Kena li ser lêva min; ez ji te hez dikim….. 

Evînname II

Palgeha min!

Asêgeha min! 

            Bi destura te min divê di hembêza te de razim îşev torînê. Fikar û keserên xwe bi sipêrim ser perdê dilên te û xwe berdim kurahiya deruniya te

qolinca min î şevan!              

Ez pir westiya bum tu pir mijul buyî van rojan. Ez westiyam torîna min, di serî de ji mijuliya te di dawî de ji westina xwe, tişta ku di navberê de ma jî ji jiyana min î kêm wate…

            Meyze bike torînê! Ev kesê ku te gelek caran jê re gotî “ tu gelek bi semaxî” mina çukekî berfêye. Bes e ev taswîr? An ev taswîr bes e?                     

            Giyana min van rojan roj hînik şev bi seqem in wekî min. Min bêriya te kiriye. Min sar e.

            Di vî bajarê ku xwe herdem nujen dikê û rojbiroj serhêjmara xwe zêde dikê de ev panzdeh metreçarçewa ya min e. Û di vê mezela teng de ez dawiyê li nameya xwe tînim. Ezê cixayekê bipêçim. Raste rast cixare buye parçeyek jiyana min. Ezê parçeyên xwe bidim hev bi vexwarina vê cixareyê. Serî û binî cixareyek bu, dev jê berde.

Ez ji te hêz dikim. Ta nameyek din bi xatirê te ( ez dizanim ku tu ji vê peyvê nexweşî. lê bi xatirê te…)

Evînname I

Torîna min!

Cana min !

Jana min!

         Hêstên ku te tam nekirine hene di jiyana min de. Hêstên ku te qet ne jiyan e. Belkî jî tu qet najî. Hêstên bi hemberê mirinê, birayê jiyanê. Wendahiyê ku qet tu tênegîhijê hene di jiyana min de. Ez aliyê din ê jiyanê me. Bi te re jî gerdeniyê biçuk û hesinî hene. Ger tu bi bêjê “ bi amurek muzîkê ji min re şîrove bike; da ku ez têbigîhêjim.”Tim ew dengê

melûl,

zîz

ya bilura şivana ye jiyana min.

Zor

Bi kêf

Bi aram

Û rengxwelî

         Di zivistana ku tenha tenha nêzîkahiyê dikê de, zilamek bi tama payizê û xericî heye. Bi fikire neha; berf dibarê. Lê li dijî zagonên siruştê; ne ji jor lê ji çep û rast, çar alî. Tu belekê berfê yên ku li ser milê te re firê didin xwe dibînê. Û li xwe di zîvirê. Li wir reşahiya zilamê bi rengê payizî xuya dike. Ew rawestiyaye. Ew nayê. Êêê! Min gotibu te di tama payizî deye. Ew ez im. Sor jî dibim zer jî. Hêz reşê ji dikim lê tim li benda sipiyê me. Îdî tu hindekî şîrove bike lê!

Dubendiyên xwe,

 deruniya xwe,

 kurahiya dilê xwe… 

lê di serî de evînê berde kefamista min. Bi qasî ku te jiyaye. Çê nabê ? Ez destwekirî li benda te me; bi tama payizê.

Qey tu kêm cegerî? Gelo wê hêstê şerekî giran dibînê ? Berde kefamista min.

Ne reve,

 Şabibe,

bi qîre.

Lê

neavêje nava xwe.

         Ez ji te hêzdikim loma li benda te me.

         Ez ji te hêzdikim

         Ez li benda te me

         te divim!

Me têra xwe evîn walakire kefamista xwe. Îdî dora jan û xeman e. Janên giran berde kefamista min. Aha cudahiya min ev e. Ez ji janên te jî hêzdikim, ji evîna te jî. Têbigêhêj e.

Daxwazên min eşkere ne; li min bijî, bi min re bijî.

Ez ji te hêzdikim.

Li benda te me.

Ez te divim…